Ереванские комсомольцы в рамках политики работы с молодёжью, в преддверии Дня памяти жертв Геноцида армян, организовали визит в Музей-институт Геноцида армян и мемориальный комплекс Цицернакаберд.

В музее сотрудник представил присутствующим множество нюансов национальной и внутренней политики Османской империи, а также показал многочисленные экспонаты и связанные с ними страшные истории — судьбы реальных людей, ставших жертвами этого чудовищного преступления.

До геноцида 1915 года армянский народ пережил «хамидийские погромы», названные по имени их инициатора — султана Абдул-Хамида II, которого называли также «кровавым султаном».

В период его правления начались массовые убийства армян. Таким образом он пытался решить «армянский вопрос в Османской империи», который нависал над государством, как дамоклов меч.

В результате этих погромов по всей территории империи было убито около 300 тысяч армян из примерно 2 600 000 армянского населения.

В 1908 году к власти пришли «младотурки» — юристы, врачи, военные и экономисты, получившие образование в Европе. Партия «Армянская революционная федерация» даже поддержала их приход к власти, надеясь на улучшение положения армян.

Однако вскоре погромы «кровавого султана» показались относительно мягкими по сравнению с тем, что осуществили младотурки. Во время Первой мировой войны, пытаясь переложить ответственность за поражение на внутреннего врага, они решили депортировать армян в пустыни Сирии и Ирака без пищи и воды. По пути к ним проявлялась исключительная жестокость — людей убивали без причины, просто потому что могли.

Многих уничтожали даже без предлога «депортации» — путём полного истребления армянских деревень, а в городах организовывали резню в армянских кварталах.

В результате геноцида, осуществлённого с 1915 по 1923 годы, погибло около 1 500 000 армян.

Однако это не стало концом страданий нашего народа. В 1923 году в Киликии, новой властью Великого национального собрания Турции под руководством Мустафы Кемаля (известного как Ататюрк — «отец турок»), было убито ещё около 150 000 армян.

Эта трагедия навсегда останется в истории человечества как одно из самых страшных и безнаказанных преступлений.

Спустя 20 лет Адольф Гитлер заявил, что немецкий солдат не должен бояться убивать женщин и детей, поскольку историю пишут победители. «Убивайте смело, — говорил он, — кто сегодня помнит истребление армян?»

Однако Советский Союз доказал, что бесчеловечная жестокость всегда наказуема. Ничто не забыто и не будет забыто.

В советские годы была проделана большая работа по восстановлению армянского народа и сохранению памяти о жертвах.

В 1964 году в своём докладе идею строительства мемориального комплекса Цицернакаберд предложил руководитель Коммунистической партии Армении Яков Заробян. Строительство было завершено в 1967 году.

В Армянской ССР день памяти жертв геноцида отмечался с 1965 года. В том же году армянская община Уругвая добилась того, что Уругвай на государственном уровне признал Геноцид армян.

Сегодня коммунисты во всём мире помнят это страшное преступление, и особенно Коммунистическая партия Армении.

Поэтому 24 апреля — в день, когда в Османской империи была уничтожена армянская интеллигенция и когда во всём мире принято чтить память жертв Геноцида армян — Коммунистическая партия Армении организует шествие к Цицернакаберду. Начало шествия — с адреса Закян, 10.

Мы помним и требуем.

Երիտասարդության հետ աշխատանքի քաղաքականության շրջանակներում, Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակի օրվան ընդառաջ, կազմակերպեցին այց Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտ և Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիր։

Թանգարանում թանգարանի աշխատակիցը ներկաներին ներկայացրեց Օսմանյան կայսրության ազգային և ներքին քաղաքականության բազմաթիվ նրբություններ, ինչպես նաև ցուցադրեց բազմաթիվ ցուցանմուշներ և դրանց հետ կապված սարսափելի պատմություններ՝ իրական մարդկանց ճակատագրեր, ովքեր զոհ դառան այդ հրեշավոր հանցագործությանը։

Մինչև 1915 թվականի ցեղասպանությունը, հայ ժողովուրդը վերապրել էր«համիդյան ջարդերը», որոնք կոչվում են իրենց նախաձեռնող՝ սուլթան Աբդուլ Համիդ Երկրորդի անունով, ում անվանում էին նաև «արյունոտ սուլթան»։

Նրա իշխանության օրոք սկսվեցին հայերի զանգվածային կոտորածները։ Այդ կերպ նա փորձում էր լուծել «հայկական հարցը Օսմանյան կայսրությունում», որը կախված էր կայսրության գլխին Դամոկլյան սրի նման։

Այդ ջարդերի արդյունքում կայսրության ողջ տարածքում սպանվեց շուրջ 300 հազար հայ՝ մոտավորապես 2,600,000 հայ բնակչությունից։

1908 թվականին իշխանության եկան«երիտթուրքերը»՝ Եվրոպայում կրթություն ստացած իրավաբաններ, բժիշկներ, զինվորականներ և տնտեսագետներ։ Հայկական Դաշնակցություն կուսակցությունը նույնիսկ աջակցեց նրանց իշխանության գալուն՝ հույս ունենալով, որ հայերի վիճակը կբարելավվի։

Սակայն շուտով «արյունոտ սուլթանի» ջարդերը համեմատաբար մեղմ թվացին այն ամենի նկատմամբ, ինչ իրականացրին երիտթուրքերը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում, փորձելով պարտության պատասխանատվությունը բարդել ներքին թշնամու վրա, նրանք որոշեցին հայերին արտաքսել Սիրիայի և Իրաքի անապատներ՝ առանց սննդի և ջրի։ Ճանապարհին նրանց նկատմամբ ցուցաբերվում էր բացառիկ դաժանություն՝ սպանելով առանց պատճառի, պարզապես որովհետև կարող էին։

Շատերին ոչնչացնում էին նույնիսկ առանց «արտաքսման» պատրվակի՝ հայաբնակ գյուղերի ամբողջական կոտորածներով, իսկ քաղաքներում կազմակերպելով հայկական թաղամասերի ջարդեր։

1915-ից մինչև 1923 թվականներին իրականացված ցեղասպանության հետևանքով զոհվեց շուրջ 1,500,000 հայ։

Սակայն սա մեր ժողովրդի տառապանքների ավարտը չէր։ 1923 թվականին Կիլիկիայում, Թուրքիայի Մեծ ազգային ժողովի նոր կառավարության կողմից՝ Մուստաֆա Քեմալի գլխավորությամբ (որը հայտնի էր որպես Աթաթուրք՝ «թուրքերի հայր»), սպանվեց ևս շուրջ 150,000 հայ։

Այս աղետը հավերժ կմնա մարդկության պատմության մեջ որպես ամենասարսափելի և անպատիժ հանցագործություններից մեկը։

20 տարի անց Ադոլֆ Հիտլերը հայտարարեց, որ գերմանացի զինվորը չպետք է վախենա սպանել կանանց և երեխաներին, քանի որ պատմությունը գրում են հաղթողները։ «Սպանեք համարձակորեն,— ասում էր նա,— ո՞վ է այսօր հիշում հայերի կոտորածը»։
Սակայն Խորհրդային Միությունը ապացուցեց, որ անմարդկային դաժանությունը միշտ պատժելի է։ Ոչինչ չի մոռացվել և չի մոռացվելու։
Խորհրդային տարիներին մեծ աշխատանք է կատարվել հայ ժողովրդի վերականգնման և զոհերի հիշատակի պահպանման համար։

1964 թվականին իր զեկույցում Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիրի կառուցման գաղափարը առաջարկել էր Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության ղեկավար Յակով Զարոբյանը։ Շինարարությունն ավարտվել է 1967 թվականին։

Հայկական ԽՍՀ-ում ցեղասպանության զոհերի հիշատակի օրը նշվում էր 1965 թվականից։ Նույն թվականին Ուրուգվայում հայկական համայնքը հասավ նրան, որ Ուրուգվայը պետական մակարդակով ճանաչեց Հայոց ցեղասպանությունը։

Այսօր ամբողջ աշխարհում կոմունիստները հիշում են այս սարսափելի հանցագործությունը, և հատկապես՝ Հայաստանի կոմունիստական կուսակցությունը։

Այդ պատճառով ապրիլի 24-ին՝ այն օրը, երբ Օսմանյան կայսրությունում ոչնչացվեց հայկական մտավորականությունը, և երբ ամբողջ աշխարհում ընդունված է հարգել Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակը, Հայաստանի կոմունիստական կուսակցությունը կազմակերպելու է երթ դեպի Ծիծեռնակաբերդ։ Երթի սկիզբը՝ Զաքյան 10 հասցեից։
Մենք հիշում ենք և պահանջում։